Be the hero you’ve been waiting for
Miquel ontvangt de jongeren met de vraag waar ze willen zitten. De tafels staan aan de kant, de stoelen staan opgestapeld. Met dit keuzemoment ontstaat een haakje voor een vraag die Miquel in de gesprekken terug laat komen: hoe creëer je wat je nodig hebt voor jezelf? Het is een rode draad in Miquel’s verhaal. Aan het begin van elk groepsgesprek vertelt hij kort over waarom hij hier zit. Hoe hij professioneel basketbalde, en toen de ziekte van Pfeiffer kreeg. Hoe zijn wereld tot stilstand kwam, en er daarmee ook helderheid ontstond. En hoe hij daarna met een nieuwe blik rond ging kijken in zijn buurt. Hij ontdekte een basketbalveldje wat een opfrisbeurt kon gebruiken, en ging daarover in gesprek met de gemeente. Het resultaat? Twee nieuwe velden en een groeiende bewegende community eromheen. ‘Je stem is veel waard. Spreek je uit. Be the hero you’ve been waiting for.’
Scrollen en gamen
Daarna is het de beurt aan de jongeren. In de gesprekken komt van alles voorbij. Hoe druk het leven soms is met school en stage. Dat scrollen op TikTok en gamen redenen zijn om niet te bewegen. Halverwege vraagt Miquel de groepen om op een andere plek te gaan zitten. Of ze dat fijn vinden? Sommigen wel, anderen niet. Een mentor van een groep merkt op dat het als een ‘reset’ voelt om ergens anders te gaan zitten. Een van de jongeren antwoordt eerlijk: ’Ik zat eigenlijk gewoon wel lekker.’
Lopen, fietsen, rijden
Wat is bewegen dan precies? Dat vinden de jongeren nog best een lastige vraag. Miquel: ’Bewegen is hierheen lopen, of ergens heen fietsen. Maar als ik jou een high five geef, kom ik ook in beweging.’ Naar school fietsen is niet de norm, blijkt uit de gesprekken. Eén jongere pleit voor het belang van parkeerplekken in de wijk, omdat hij zijn auto kwijt wil kunnen. Anderen rijden op scooters. De lange afstanden vanuit de dorpen blijken ook een beperking voor het beweegaanbod: zonder rijbewijs heb je weinig keus. Wat de beweegnorm precies is, weten ze niet. Een uurtje sporten per dag, is de gok.
Chillen in het bos
Een thema dat veel terugkomt, is sfeer en veiligheid. Dit zijn belangrijke voorwaarden voor jongeren om in hun eigen omgeving te bewegen. Natuur en groen wordt als belangrijk gezien. Een kwalitatief goede plek ook, zoals een veldje met kunstgras of stevige goals. Het strand en het bos worden gewaardeerd als plekken om te bewegen en ’chillen’. Een aantal jongeren geeft aan met een sport te stoppen als de vereniging niet gezellig is. Eén jongere vertelt dat de voetbalvereniging in Nesselande open is om een balletje te trappen. ‘Dat vind ik heel netjes.’
Praten over wat speelt
Veel jongeren zeggen bovendien dat het moeilijk is om plekken te vinden waar ze hun vrije tijd kunnen besteden. Pleintjes worden bevolkt door te kleine kinderen, of juist door groepen andere jongeren die ‘op chaos uit zijn’. Ze zijn nog te jong om naar de kroeg te gaan, en als ze buiten met elkaar zitten en muziek aanzetten worden ze als ‘hangjongeren’ gezien. ‘Praten over wat er speelt, is belangrijk.’ zegt één van de jongens. ‘Zoals over de jongeren die overlast veroorzaken voor anderen. Ik neem het ze niet eens kwalijk, want ze vervelen zich en er is niks te doen. En iedereen ziet het, maar niemand praat erover.’ Eén van de mentoren merkt op hoe er een basketveldje in zijn buurt is vol afval, onkruid en prikkelbosjes. ‘Ik heb de gemeente gevraagd er iets aan te doen, maar die gaven aan dat ze de plek niet te aantrekkelijk willen maken, omdat er dan teveel mensen gaan hangen.’
Lekker in je vel
Wat ze uit beweging halen? De jongeren volgen een opleiding sport en bewegen, en weten dus wel raad met deze vraag. Voor hen is bewegen een uitlaatklep en iets om emoties in kwijt te kunnen. Het leert je lessen over discipline en routine, geeft één jongere aan. En dat is goed voor de mentale gezondheid. Net als het feit dat je bewegen samen kunt doen. Samen zijn is waardevol, dat is een conclusie die veel terugkomt. ‘In je eentje dingen doen, is demotiverend.’
